Zwartboek

Langdurig zieken 2016

Zorgkundige- Personeelstekort – druk – burn-out – hervatting in dezelfde nefaste omstandigheden

Anita is een zorgkundige die door besparingen en een personeelstekort in een burn-out is terecht gekomen :

Telkens als ik bij mijn dokter kom, moet hij klachten behandelen die voortkomen uit mijn werksituatie. In het midden van juli vorig jaar was ik ten einde raad. Ik werkte met onaangepast materiaal, in te kleine ruimtes en onder zware tijdsdruk door personeelstekort.

Ik slaap zeer slecht en op het werk heb ik vaak last van maagpijn en diarree ten gevolge van de stress. Ik merk ook meer en meer dat ik me enerveer aan mijn collega’s, maar dat ligt niet aan mij, maar aan de omstandigheden waarin we allemaal moeten werken. Ik kan me ook niet wenden tot de personeelsdienst en er is ook geen ombudsdienst waar ik terecht kan met mijn klachten.

Gelukkig heeft mijn dokter mij kunnen overtuigen dat mijn frustraties en cynische uitlatingen tegenover mijn collega’s niet voortspruiten uit mijn persoonlijkheid, maar uit mijn dreigende burn-out. Na mij zullen er nog uitvallen op het werk als de werkomstandigheden niet snel veranderen.

Toen mijn huisarts mijn ogen opende voor deze realiteit, volgde ik zijn raad op en liet hij me een tijdje thuis om te ontspannen. Vervolgens deed ik op aanraden van de dokter ook een beroep op een psycholoog. Dan vanaf september voelde ik me merkelijk beter en begon ik terug te werken. Niet snel daarna begon ik terug te vervallen in mijn oude routine.

Op aanraden van mijn huisarts nam ik contact op met de preventieadviseur op het werk en liet ik alle klachten door hem bundelen, waarop hij dan een brief stuurde naar de directie om aandacht te vragen voor de werkomstandigheden van het personeel. Er werd ook door de preventieadviseur aangedrongen op het laten afnemen van een enquête onder het personeel om een overzicht te krijgen van de klachten en bekommernissen van mijn collega’s.

Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje van mijn diensthoofd die er niet aan denkt om het personeel wat meer ademruimte te geven. Ondanks mijn goede voornemens om niet steeds ja te zeggen en mijn limieten te respecteren, sprak mijn overste in niet mis te verstane taal : « Dat is nu eenmaal de job, en als je niet kunt omgaan met de druk dan is dat jouw probleem, voortaan wil ik ook dat jullie elk kwartier rapporteren waar jullie mee bezig zijn. »

De omstandigheden die me ziek hebben gemaakt, zijn dus nog steeds niet veranderd. Ik ben dan maar terug aan het werk gegaan omdat ik niet anders kon……..Tegenover het advies van een geleidelijke re-integratie voor iemand die terugkeert naar het werk staat de keiharde druk die opgelegd wordt aan het personeel.