Zwartboek

Langdurig zieken 2016

Vrouw die werkt en het huishouden doet – Flexibel uurrooster en overbelasting – burn-out – geen aangepast werk – weigering hervallen in arbeidsongeschiktheid

Ik ben 36 jaar, ik heb 4 kinderen, en mijn man is invalide. Als mama en belangrijkste kostwinner voor het gezin heb ik altijd de volle 100 % gegeven, zowel thuis als op het werk. Jammer genoeg moest ik begin vorig jaar ( januari 2015) het werk stopzetten wegens burn-out en depressie. Dit was het resultaat van jarenlang mijn grenzen te hebben overschreden.

In januari 2015 ben ik dan in ziekteverlof gegaan en heb ik me laten begeleiden door mijn huisdokter en later ook door een psycholoog. Het was een goed uitgestippeld traject waarin ik merkelijk vorderingen maakte, zo positief zelfs dat ik vanaf oktober 2015 een geleidelijke werkhervatting wel zag zitten binnen een termijn van drie à vier maanden.

In november 2015 diende ik mij de melden bij de adviserend geneesheer van de mutualiteit. Die besliste op basis van 1 gesprek dat ik het werk terug moest hervatten. Volgens hem was thuiszitten geen oplossing voor mijn probleem, want zijn moeder was ook een tijdje depressief geweest en door te gaan werken was dit allemaal snel opgelost. Met deze motivatie moest ik dan maar genoegen nemen.

De adviserend geneesheer schreef me‘ werkhervatting met aangepast werk’ voor, waarin hij duidelijk aangaf dat werk met wisselende uren, met zware druk en piekbelasting diende vermeden te worden. Jammer genoeg behoort dat nu net allemaal tot de omstandigheden waarin ik mijn job dien uit te oefenen. Daarop zei de adviserend geneesheer koudweg dat ik me dan maar moest laten ontslaan op basis van medische redenen. Met het mes op de keel ben ik dan maar terug gaan werken.

Eens terug op het werk kreeg ik zoals verwacht te horen dat er geen aangepast werk was. Ik diende terug mee te draaien zoals voorheen onder zware druk en piekbelasting. Op aanraden van de arbeidsgeneesheer diende ik me te laten hervallen op ziekteverlof vanaf 9 december. Dit verzoek werd door de ziekenkas, op aanraden van de adviserend geneesheer, afgewezen zonder mij en mijn huisarts op de hoogte te brengen. Het werd op een hoogst onpersoonlijke en kille administratieve manier afgehandeld. Sterker nog, pas op 4 januari werden wij in kennis gesteld van de weigering.

De enige oplossing die me nu nog rest is de afkeuring aanvechten bij de arbeidsrechtbank. Het treurige aan dit alles is dat al de inspanningen van mijn huisarts en van de psycholoog om me terug beter in mijn vel te voelen nu op de helling worden gezet. Ik ben terug drie stappen achteruitgegaan door de stress en onzekerheid en dat komt door een beslissing van een adviserend geneesheer die me niet kent op basis van een gesprek van 5 minuten.